Voor een Dubbeltje de wereld rond

Als je alles van tevoren weet..

Gistermiddag, 07-08-2008 om kwart over 4 smiddags, na alles in de auto gepakt en gestouwd te hebben, vertrokken we van Ooltgensplaat naar Maassluis.
Geplande Aankomsttijd: 17:00

Werkelijke Aankomsttijd: 22:15

Wat gebeurde er in die vijf uur?

We waren net afgeslagen richting de A15 of we stonden al in de file. Slim als we dachten te zijn namen we de eerst volgende afslag om op de op de kaart geel aangegeven parallelweg verder, langs de file te rijden. Helaas waren er nog meer slimme mensen op de weg en na een paar kilometer lekker door te rijden stonden we opnieuw in de file. Aangezien de pompen in de Botlektunnel door een blikseminslag kapot waren en de tunnel door de daaropvolgende moesson onderliep werd al het verkeerd van de A15 naar de, jawel, gele parallelweg geleid, over de brug om aldaar verder te rijden op de A15. Zo stonden we alsnog in de file. Gelukkig hebben we toch zeker een uur bespaard door al eerder op de parallelweg te gaan, zodat we toch zeker 5 km file hebben omzeild.

Na de Botlektunnel konden we weer verder rijden, maar nog meer mensen hadden bedacht dat ze via het pontje van Rozenburg naar Maassluis wilden dus voor de pont stond nog eens 2 km file, die oploste met 150 m per 20 minuten. Zodoende besloten we eerst een hapje te gaan eten in Rozenburg. Overigens in een heel leuk restaurantje. Het eten was SUPER, en je kreeg een ontzettend groot bord wat helemaal vol lag met allemaal lekkere dingen. Als ik t niet zo benauwd had gehad was het helemaal opgegaan! De naam was Eetcafe Marmaris ofzo.

Vervolgens gingen we terug naar de rij die nog steeds even lang was! DAt schoot dus niet op maar aangezien we dit pontje wel moesten hebben sloten we aan in de rij. Boekje erbij, wat snoep en drinken, en we konden er even tegenaan!

Anderhalf uur later echter werden we toch wat zenuwachtig. Mijn zuurstof begon op te raken en mijn medicijnwissel kwam eraan! Dus ik achter het stuur, en Rick naar het begin van het pontje. Daar had hij onderhandeld en ik mocht wel met een meneer meerijden, voor laten gaan ging te ver, maar hij wilde me wel afzetten met alle spullen die ik nodig had. Spookrijdend reden we naar de voorkant, omdaar alle spullen over te laden. Maar ik had zelf zoiets van we zijn hier nu toch, nog maar even vragen dan. Want ja om nou alles, inclusief zuurstofconcentrator, koelkast tas e.d. over te laden, en helemaal alleen in het huis te wachten tot Rick een keer thuis kwam zag ik ook niet zo zitten, al is het maar omdat ik zelf de trap haast niet op kom. Vervolgens gooide ik er nog een hoestbui tegenaan en dat deed t m. We mochten van de vriendelijke mensen voorkruipen. Dit vind ik echt ontzettend vriendelijk van die mensen want zij stonden er ook al een uurtje of 4, dus dat zegt wel wat! Soms is er echt een noodgevalletje. En op zulke dagen ben ik dan stiekem wel blij met mijn CF al had ik zonder CF waars niet in Zuid-holland gezeten maar in Spanje of Italië.

Zoals Joahn Cruijff altijd zegt: Ieder nadeel heb zn voordeel!

Terug van Weggeweest

Ik ben weer thuis uit het ziekenhuis met zuurstof helaas. Nu ga ik weer weg, ik ga namelijk op vakantie. Ik typ later nog wel wat, maar nu niet want ik moet me haasten.

Tussenstand

- Mijn CRP-waarde is van do 210, gezakt naar 130 op zaterdag, en die van vandaag was nog niet binnen.
- Ik ben ook mimnder benauwd dan vorige week, alleen als ik iets ga doen krijg ik af en toe nog benauwdheidsaanvalletjes. Het gaat wel steeds iets beter, maar heht gaat erg langzaam.
- Mijn hartslag is weer beneden de 100
- Mijn temperatuur was weer netjes onder de 37
- Mijn saturatie (zuurstof in t bloed) is weer voor heht eerst 96%. Weliswaar met 1 ltr o2 maar aangezien hij tot vanochtend nog niet hoger kwam dan 94 ben ik hier wel blij om!


Dus eigenlijk zou ik me wel oke moeoten voelen. Toch is dit nog nieit het geval
Dat heeft verschillende redenen. Ten eerste ben ik nog steeds benauwd en gebruik nog 1 ltr zuurstof. Dat verontrust me toch wel een beetje. Ik ben bang dat ik blijvend zuurstof nodig heb. Verder ben ik beniewd of we onze vakantie gaan halen!

En ten tweede, ik zit natuurlijk nog steeds met de familie Germs in mijn maag. Aangezien ik hier niet zo veel te doen heb, blijft het de hele dag door mijn hoofd spoken. In mijn maag zit een knoop die er gewoon niet uit wil, en ik voel me gewoon verdrietig. Daardoor voel ik me ook wat onrustig.

Maar goed, het zal wel minder worden in de loop van de tijd, en ik zal me beter gaan voelen. Maar dat heeft tijd nodig.

Afgrond

Alsof de bodem onder je wegzakt. Zo voelde het toen ik donderdagavond een telefoontje kreeg van Rick. Ja ik had het bericht wel gelezen over de 4 nederlandse klimmers die waren gevallen in de Mont Dolent, maar dat kunnen er zo veel zijn. Toen belde Rick echter op met de tekst: "Een 57-jarige huisarts met 3 kinderen in de leeftijd van 16-23 jaar." Je hersens gaan ratelen en plots valt de grond onder je voeten vandaan. Het zal toch niet...?? Maar helaas, het is waar.

Ada heel veel sterkte, ik kan niet met woorden omschrijven hoe erg ik dit vind.




Piet, Mark Karin en Els, ik ben ontzettend blij dat ik jullie heb mogen leren kennen, ook al was het maar voor twee jaar. Rust Zacht:(

Terug van weg geweest

Nou, daar lig ik dan weer. Dit keer aan de ene kant een infuuslijntje en aan de andere kant een zuurstofslang. Aangezien ik zelf thuis nog geen zuurstof gebruik ben ik dit niet echt gewend, en dat kan wel eens lastig zijn als je naar de wc moet. Dan vergeet ik het slangetje af te doen en wordt ik vervolgens gewurgd door dat zelfde slangetje. Maar tijd zal t leren. Ik hoop wel dat ik nog van de zuurstof af kom.

Wat is er nou gebeurd? Nou ik heb nog snel een blogje kunnen schrijven vlak voor ik naar de EHBO moest en daarin had ik al gezegd dat ik benauwd was, hoge hartslag had en verhoging. Op de EHBO van het UMC, hebben ze dat omgezet in cijfers. Voor de kenners: Mijn saturatie kwam niet boven de 90, mijn CRP-waarde was 186(!) en mijn bloedgassen waren ook verhoogd (Co2 was 50 en o2 60) Vandaar dat ik me niet zo lekker voelde;)

Natuurlijk mocht ik toen niet naar huis en hebben ze me op het allerlaatste plekje van de afdeling kunnen proppen, te weten kamer 24 van B3West. Pff Gelukkig had ik weer een port-a-cath!! Die het overigens bijzonder goed functioneerde.

Ondertussen zit ik alweer op een andere kamer namelijk kamer 29. Kamer 29 is een van de proefkamers voor het infotainment systeem. Ze zijn hier op de afdeling bezig om te testen hoe dat systeem werkt. En omdat ik hier natuurlijk vaak lig, en ik (blijkbaar) goed mijn mening kan geven, mag ik dit systeem ook testen tot ik naar huis ga. Dan mag ik een papiertje invullen met voors en tegens en kunnen ze zien waar het nog verbeterd kan worden. Helaas voor hun heb ik op DIT systeem (het andere systeem is van KPN, dat schijnt het beter te doen) haast alleen nog maar minpunten gevonden.

Ik merk trouwens nog niet erg veel van de kuur, maar dat komt hopelijk nog!

Kaartjes (mogen altijd natuurlijk) gestuurd worden naar het volgende adres:

B3West, kamer 29
t.a.v. Tamara Magdelijns
Postbus 85500
3508 GA Utrecht

Oh en de nieuwe EHBO van het UMC is GAAF!! Het ziet er superstrak uit, en het is echt heel mooi geworden. Alleen 1 tip: Neem een zonnebril mee want je wordt lichtelijk overweldigd door het vele oranje...

FF snel

Ik ben heel benauwd, hoge hartslag en verhoging, dus ga nu naar de EHBO om te zien of t niks ernstigs is. Duim voor me!

Tot later (hopelijk)

Gelukt

Voordat ik weer wegga, nog even een berichtje. Ik heb net Tamara zelf aan de lijn gehad en ze klonk heel erg wakker. Alles is goed gegaan en de reden dat ik pas om 5 uur wat hoorde was omdat ze haar heel langzaam wakker hebben laten worden.

Dus de PAC zit er weer in! Gewoon op dezelfde plek, dat is wel prettig (denk ik).