2e deel - Orlando/Florida

Waar waren we gebleven.. Ohja! In Orlando:) (de spellingchecker maakt trouwens van Orlando "donorland" haha) Daar waren we namelijk veilig geland. Ook de aankomst ging erg soepeltjes. Omdat het een binnenlandse vlucht was hoefden we bij aankomst niet door een douane of andere erg lang rij, we konden direct door om de koffers en onze gehuurde auto op te halen. Dit ging allemaal erg vlot, waardoor we te vroeg bij het hotel aan kwamen en daar nog even moesten wachten voordat we konden inchecken. Dat was geen probleem, we konden onze koffers al wel achterlaten daar zodat we ondertussen even naar de winkel konden om alvast eten in te slaan. Dit deden we bij 7-eleven. Daar kregen we nog opmerkingen als: "Hebben jullie het niet warm?" en "Ik zou zo maar andere kleding aantrekken, het is 30 graden buiten." Ja daar waren wij ook al achter. In NY was het echter maar 20 graden dus we hadden lange broeken, dichte schoenen en truien aan en zo.

Eenmaal ingecheckt in het hotel hebben we ons direct omgekleed in zwemkleding en zijn het zwembad ingesprongen, heerlijk!

De volgende dag zouden we naar Universal Studio's gaan maar omdat ik weer eens last had van ochtendmisselijkheid (niet zwanger hoor haha) hebben we een rustdag gepakt. We zijn naar de Walmart geweest en hebben lekker aan het zwembad gelegen. 's Middags ben ik even gaan slapen en heeft Rick een wandelingetje gemaakt. Na het eten zijn we gaan midgetgolfen bij Pirates Cove. Iedere midgetgolfbaan heeft zijn eigen thema, dit ging dus over piraten *doh* We moesten het balletje over en langs riviertjes slaan, van heuvels af en vooral zorgen dat het balletje niet in het water kwam, of op de parkeerplaats.

Maandag gingen we dan eindelijk naar Universal Studio's! 's Ochtends heb ik een aantal baantjes gezwommen als voorbereiding op de zwemvierdaagse (which, as I speak,  I'm doing this week)
Toen gingen we op weg naar Universal Studio's, maar niet voordat we een apotheek hadden bezocht, wat nog een hele toer was aangezien ze nergens een "echte" apotheek hadden (jeweetwel, met baliemedewerkers en zo) Uiteindelijk hebben we er toch 1 gevonden. Waarom ik een baliemedewerker nodig had: Ik had rugpijn en daarvoor had ik pijnstillers nodig. Echter, sinds mijn transplantatie mag ik geen NSAID meer (soort pijnstiller, op ibuprofen gebaseerd meende ik) maar alleen paracetamol. Dit bestaat echter niet in Amerika en ik kon ook alleen maar NSAID pijnstillers vinden (dat staat daar overigens wel heel netjes op alle doosjes, heel makkelijk) Uiteindelijk ook maar even de NL. dokter gebeld wat te doen, want ik had erg veel last van mijn rug. Uiteindelijk bleek er 1 soort pijnstiller te bestaan die ik wel mocht hebben, deze hebben we gekocht. Hielp goed, ik heb het maar 1 keer hoeven nemen die dag, en de volgende dag was de rugpijn (gelukkig) weg!

Dus, Universal Studio's. In feite is dat gewoon een pretpark, alleen dan gebaseerd op allerlei (teken)films Je hebt twee verschillende parken. Universal dus en Island of Adventures. Je kon een pas kopen waarbij je beide parken in mocht, maar wij vonden 1 wel genoeg dus moesten we kiezen. Universal leek ons leuker i.v.m. de achtbanen die daarin zaten, maar ik wilden eigenlijk ook heel graag naar het andere park omdat ze daar de Wizarding World of Harry Potter hadden. Uiteindelijk hebben we toch besloten naar Universal te gaan omdat je niet speciaal voor 1 attractie een 2-parken kaartje gaat kopen en 2 parken ook niet te doen zijn op één dag.

Het park was erg rustig voor zijn doen, kinderen moesten nog naar school (het was immers een maandag) en er waren ook weinig buitenlandse toeristen (we zaten buiten het vakantieseizoen) Zodoende konden we overal in, met een max. wachttijd van een half uur en dat was bij de Shrek attractie (een filmpje, speciaal gemaakt voor dat park)
We vonden het een erg leuk park, zeker de moeite waard!
's Avonds besloten we eens te eten bij de IHOP, maar dat was niet echt wat.. Sterker nog, ik zou er absoluut níet gaan eten als je eens in Amerika bent! Gelukkig was het toetje wat we ergens anders gingen eten wél erg lekker.

Dinsdags zijn we naar het Kennedy Space Center gegaan (spaceshuttles en zo) Dat was ongeveer 1.5 uur rijden, maar wat een prachtig landschap hebben ze daar! Je verwacht een woestijn gebied (het ligt op dezelfde breedtegraad als het zuiden van Marokko/Sahara maar het tegendeel is waar! Er staan heel veel bomen en struiken en alles is prachtig groen!

Aangekomen bij KSP was het wederom erg rustig, een stuk rustiger dan de vorige keer dat ik er geweest ben. Toen waren ze in voorbereiding voor een lancering, terwijl die nu net geweest was. daardoor konden we wel van het park genieten, en hebben we veel kunnen zien en doen. Zo zijn we in de Shuttle Launch Experience geweest, deze was nieuw, die had ik de vorige keer nog niet gezien! Hierin kon je meemaken hoe het voelt als je gelanceerd was, een heel gave ervaring!! Je werd helemaal achterover gezet, en alles ging schudden en je wangen trilden als een gek. Leuk!

Met een toerbus zijn we ook nog naar een uitkijkpunt gereden en zijn we over het hele NASA terrein gereden, dat was erg indrukwekkend om te zien!

Eenmaal terug in het hotel zijn we nog over de kermis gelopen, hebben we gepoold in het hotel en ben ik nog even op internet gegaan terwijl Rick een stukje ging zwemmen. Ieder zo zijn ding :P

Woensdags hebben we een heerlijk rustig ochtendje gehad, uitslapen, ontbijten, zwemmen, je snapt het wel. 's Middags zijn we naar Melbourne gereden, we hadden afgesproken om bij familie van mijn peetouders te komen eten! Judith heeft daar een half jaar bij in huis gezeten, wij zijn daar toen ook geweest, dus het was wel leuk om ze terug te zien.
We zijn eerst 's middags naar het strand gegaan. Het was wederom heerlijk weer, en de golven waren wel 2 meter hoog! Dit vond ik best eng (want ja ik ben slecht 1.57. Zie je het al voor je *splash* weg Tamara) Dit gebeurde ook direct bij de eerste golf, ik werd op het zand gesmeten, gat in mijn knie en overal zat zand (van dat KVK liedje Zand op je boterham, zo voelde ik me) Gelukkig is Rick wel lekker groot, die heeft me dus vastgehouden terwijl we door de golven gingen, toen vond ik het wel leuk.
's Avonds lekker gebarbecued, en daarna weer naar huis teruggereden, waar ik zo (zoals gewoonlijk) in de auto lekker in slaap viel.

De volgende dag zijn we eerst wat gaan winkelen voor kleding, maar we hebben niks gevonden. Daarna zijn we naar Disney gegaan! Ook daar was ik al eens eerder geweest, maar het park kwam me nu veel kleiner voor dan de vorige keer. Dat zal wel omdat ik nu alles makkelijk kon lopen en de vorige keer een rolstoel nodig had (die ik dan deelde met Judith:P) Ook hier zijn we in veel attracties gegaan, mede dankzij een speciale kaart waardoor we de lange rijen konden mijden en vaak binnen 10 minuten in een attractie zaten. Dit was wel nodig want sommige wachtrijen waren 1.5 uur lang!  Helaas waren er dit keer weinig Disney figuren waarmee we op de foto konden, het lijkt wel alsof het steeds minder populair wordt in Amerika, erg jammer! Gelukkig hebben we Goofy nog wel gevonden!

Na het eten 's avonds (wat een zoekwerk was, want het werd steeds drukker in de middag) zijn we naar de avondparade gaan kijken, en hebben we een lichtshow op het kasteel bekeken. Die was speciaal gemaakt voor het 40-jarige bestaan van Disney, heel gaaf dus om daar dit jaar te zijn! Als laatste hebben we de vuurwerkshow gezien, ook erg indrukwekkend, en vervolgens zijn we naar huis gegaan. We wilden graag voor de meute uit het park uit. Dit is gelukt!

Vrijdag hebben we lekker rustig aangedaan. Eerst hebben we heerlijk uitgeslapen (had ik al verteld dat we 2 queensize bedden hadden? Lekker slaapt dat hoor;)) Daarna zijn we weer gaan zwemmen, het was immers iedere dag 30 graden dus dan is het zonde om dat zwembad niet te gebruiken!
Vervolgens zijn we naar de Premium outlet geweest (merkwinkels met goedkopere prijzen) en heeft Rick een Shirt van Hugo Boss gekocht, en ik ondergoed van Calvin Klein. Ik moet zeggen, je betaalt wat maar het zit ook echt heerlijk!
Hierna zijn we naar Downtown Disney gegaan, daar heb ik een mooie Disney trui gekocht (die kon ik niet vinden in Disney zelf)
Vervolgens, terug in het hotel, zijn we aan de praat geraakt met wat mensen die daar op bijbelkamp waren. Dat was erg leuk en gezellig, wel jammer dat ze op een gegeven moment ons probeerde te bekeren (ik bedoel, waarom zou je, ik geloof al in God maar oke)  Het was wel even gezellig. Ik heb natuurlijk ook even verteld over mijn longtransplantatie en of ze al donor waren. Dat waren ze gelukkig!
Nog even lekker gezwommen, koffers ingepakt en slapen maar!

  

Toen was het alweer zaterdag, dag van vertrek! We hadden weer een binnenlandse vlucht geboekt en waren er keurig op tijd . Helaas was het vliegtuig overboekt en wij waren toevallig de twee laatste die incheckten dus wij moesten wachten op de volgende vlucht. Helaas was die pas om 10 uur 's avonds:( We kregen ook geen schadevergoeding. Ja, we mochten een gratis binnenlandse vlucht kiezen, maar daar hebben we natuurlijk niks aan aangezien we niet in Amerika wonen! Slecht geregeld hoor, geen eten, geen drinken, geen plek om even te rusten! Nouja, uiteindelijk hebben we het overleefd, en konden we 's avonds in het vliegtuig richting Pittsburgh vliegen!!

To be continued..

Verslag Amerika - New York deel 1

Onze eerste grote reis naar het buitenland in 5 jaar! Het was echt ontzettend bijzonder, en er is zoveel te vertellen dat ik het in een paar grote stukken ga doen. Per stad leek me wel handig.

We vertrokken vanaf Dusseldorf. Eigenlijk begon de reis dus al wat eerder, aangezien we ook nog náár Dusseldorf toe moesten.In Dusseldorf ging alles eigenlijk redelijk vlot, ook bij de douane. Nouja, de rij was erg lang, maar toen we eenmaal door het poortje waren, werden we niet tegengehouden vanwege de enorme hoeveelheid medicijnen die we bij ons hadden. Wel kregen we nog de vraag waarom we zoveel medicijnen hadden (En dat was slechts Rick zijn rugtas waar een paar doosjes in zaten)  Dat ging ongeveer zo:

Douanebeambtenaar: "Wow, that's a lot of medicine."
We: "You haven't seen thát one yet... It's for her."
Douanebeambtenaar: "But why? You're so young!"
We: "Yes we know...she/I had a lungtransplantation and also has/have diabetes"
Douanebeambtenaar: .... But you're so YOUNG!!
We: Yes, we know....

De Handbagage met medicijnen

De Douanebeambtenaar in verbijstering achterlatend vervolgden we onze weg naar de paspoortencontrole (alles in orde) en vervolgens naar de gate.
De vlucht ging helemaal goed, nergens last van gehad, behalve van verveling, want 8 uur is láng! Gelukkig had ik een goed boek bij me, en Rick heeft vooral een beetje tv gekeken en spelletjes gespeeld op mijn telefoon.
De vlucht ging voorspoedig buiten het feit om dat we bij opstijgen al n half uur vertraging hadden opgelopen. Bij het landen kwam daar nog een half uur bij omdat er geen plek was om te landen. We hebben een half uur rondjes gevlogen en toen waren we eindelijk geland!!

En dan! Dan mag je in de rij staan voor je paspoort stempeltje, vervolgens de bagage zoeken en dan weer in een lange rij staan om uberhaupt naar buiten te kunnen. Het was ondertussen 00:31 NL tijd, dus we waren wel behoorlijk moe ook van de vlucht. Daarom hebben we heel decadent een towncar genomen naar ons hotel, hotel Pennsylvania, waar we om 01:30 aankwam ( het was ruim een half uur rijden van t vliegveld naar Manhattan) en om 02:30 zijn we lekker gaan slapen. Dat was 20:30 NYC tijd, maar het was heerlijk slapen!

Hotel Pennsylvania

De volgende ochtend werden we wel al vroeg wakker, maar dat was niet erg, want dan konden we NYC een beetje gaan verkennen.
Omdat we in NY waren, besloten we voor de gein eens bij de MacDonalds te ontbijten. Ik geef je 1 tip: NOOIT doen! Het was niet erg lekker (pancakes, met scrambled eggs, een soort muffin achtig broodje, hamburger en rösti) en ook erg veel. We hebben zo'n ontbijt met zn tweeën gedeeld en het heeft ons de hele dag dwars gezeten. Daarom zijn we smiddags ook boodschappen gaan doen om brood te kopen voor de volgende ochtend, en daarna zijn we naar Times Square gegaan (prachtig!)

Zeer belangrijk nieuws daar!! Kunnen ze hier nog n puntje aan zuigen!

Hier hebben we kaartjes gekocht voor de Phantom of the Opera (om mij te plezieren) en daarnae zijn we Broadway afgelopen. Wat een eind! We hadden die dag nog geen metro genomen, we dachten we kunnen alles wel lopen. Dat kán ook wel... T doet alleen pijn.
's Avonds zijn we bij Pizzahut gaan eten (om Rick te plezieren) om daarna weer lekker naar ons hotel te gaan, voetjes te laten rusten en proberen wakker te blijven. Dit lukte tot 9 uur, toen zijn we gaan slapen.

And Again, waren we vroeg op vandaag. Dit was wel handig, want we wilden graag ook vroeg naar het Empire State Building! Als je daar later dan 10 uur komt is het namelijk al knetterdruk en sta je zeker een uur in de rij te wachten voor kaartjes en de lift enzo. Wij besloten te gaan als ie net open was, misschien scheelde dat. En dat scheelde zeker! We waren een van de eersten, het was nog heerlijk rustig en we konden zo doorlopen. Boven op was het ook erg rustig nog, dus alle tijd en ruimte om de dingen goed te bekijken! Helaas was het wel erg mistig, dat was jammer!

Daarna hebben we de metro gepakt naar Central Park, maar ondertussen regende het dat het goot, dus een lekkere wandeling in het park zat er niet in. Daarom hebben wel, als echte touristen een paard en wagen tocht gemaakt. Erg leuk om mee te maken, maar niet zo romantisch als je je voorstelt (wat wil je, die man wordt ook nat, die wil graag snel weer terug zijn;)
Lekker gelunched in een Vega/organic restaurant, ik vond het erg lekker, Rick vond het een beetje eng :P
Omdat het nog steeds regende zijn we toen naar het American Museum of Natural History. Je had daar allerlei verschillende exhibits, Wij zijn naar de Worlds Largest Dinosaurs gegaan. Erg interessant, het was echt een grote expositie!! We hebben er zeker 2 uur rondgelopen, en dat was slechts 1 laag van het museum, er zaten dus nog 3 lagen met andere exposities!

In het koetsje

Sjaa fossielen uitgraven. Die archeoloog zit toch nog n beetje in me... (wilde ik vroeger worden)

Rick heeft zijn soortgenoten ook gevonden..

Alvast n ontmoeting met Dong, Arnold en zijn ouders! Zij waren toevallig die week ook in NY.

Heee, ik geloof dat ik een paar era's te laat ben geboren...

's avonds zijn we met K. (transcollegaatje) en J. uit eten geweest, zij zaten toevallig ook in NY, en waren net aangekomen. Heerlijk gegeten bij Pastis. Daarna zijn K. en J. weer naar hun hotel gegaan om lekker te slapen, en wij zijn  nog even terug gegaan naar Times Square. En iedereen weet wel waarom!;)

Ooeh das mooi zo 's avonds!

Rick denkt: "Wáár zal ik het eens gaan doen?"

Voor de volgende ochtend hadden we weer een towncar gereserveerd, omdat we die dag naar Orlando zouden vliegen! Dat ging allemaal heel soepel, we waren er heel vroeg. We stonden om 08:30 bij de gate terwijl we pas om 10:45 zouden vliegen. Het vliegen ging dit keer ook weer goed, en een paar uur later stonden we in Orlando!! Maar dat is een verhaal voor de volgende keer :)

En hoe heeft ie het gedaan??

Dat is de meest gestelde vraag van de afgelopen weken. Ik werd en een beetje gek van om eerlijk te zijn, maar dat is natuurlijk wel mijn eigen schuld. Had ik maar eerder moeten bloggen.

Waar heb ik het over? Natuurlijk, over "Hoe heeft Rick mij gevraagd?"

Het was vrijdag avond, 20 mei. Het was eindelijk een beetje droog, na de hele dag in de regen te hebben gelopen. Ondanks de miezer hadden we een erg leuke dag gehad.  's Avonds hedden we ook nog eens erg gezellig en ook erg lekker gegeten bij een restaurantje samen met Transplantatiegenootje K. en haar man J.

We liepen terug naar de metro en plots stelt Rick voor om nog even naar Times Square "by night" te gaan, want ja dat schijnt er wel mooi uit te zien met die lichten. Voor mooie lichtjes kun je mij altijd wakker maken, dus ik vond het een goed idee! Ik had er zelf nog niet eens bij stil gestaan eigenlijk! Aangekomen op Times Square vraagt Rick plots: "Zeg, wat zou het midden van Times Square eigenlijk zijn?'" Ik, afgeleid door alle indrukken" wuif ik vaag naar de trap en zei :"Daar zo ergens?"  (Ik had het nog niet echt door, Rick heeft wel vaker goede ideeën dus daar zoek ik niet direct wat achter. En ik ben best wel naief)
Op het midden van Times Square aangekomen, begint Rick met praten, over de afgelopen jaren, dat we tijdens al die moeilijke tijden samen zijn gebleven en dat hij dat zijn hele leven wel wil.
Rick praat nooit zo lang, dus halverwege begon me iets te dagen.

En toen ging hij op 1 knie (want zo hoort het) en vroeg me ten huwelijk.
For the record: Ik heb dus JA gezegd. Voor als je het nog niet begrepen had ;) Ik geloof dat het er een beetje  zwakjes uit kwam, maar ik meende het met heel mijn hart. Ik was gewoon overdonderd:) (En ja, ik moest ook huilen).
Achter mij was nog even  van gegil van 2 meisjes: "OH MY GOD." Ik heb dus een echt Amerikaans Aanzoek gehad. En zo hoort het ook, in NY op Times Square:))

Wat nog een extra romantisch tintje eraan gaf, is dat hij de avond voor we weg gingen nog om mijn hand heeft gevraagd aan mijn vader. Met een bos bloemen :) Dáárom keken mijn ouders zo blij toen ze ons wegbrachten naar het vliegveld! Het schijnt trouwens dat hij de ring al in de kast had vanaf December. Hij heeft het wel lekker spannend gemaakt dus!

Hier gebeurde het dus!

Trouwen!!!

Ondanks dat ik het nog even stil wilde houden, is het toch al uitgelekt. Daarom een officieel bericht:


Rick heeft mij vorige week ten huwelijk gevraagd!


Het was heel romantisch, de details vertel ik later nog.

De ring:

Mijn Port-a-Cath avontuur - Laatste deel

Speciaal voor B.ernadette (nouja en voor de rest, vooruit) Even een kleine update hoe het nu is vergaan met de PAC. Om kort te zijn: Hij is eruit, en het ging goed.

Ik vond het vooral erg meevallen. Ik was van tevoren erg zenuwachtig, vooral voor de narcose. Het was de eerste keer na mijn transplantatie dat ik weer onder narcose ging, maar mijn longen hebben het fantastisch doorstaan. Kwart voor tien werd ik in slaap gebracht, en half 11 was ik weer wakker (de eerste tijd die ik zag op de klok, die recht tegenover me hing;))
Verder was ik ook bang dat ik een grote blauwe plek zou hebben, en veel pijn zoals met het inbrengen van mijn PAC, maar dat viel heel erg mee. Het ging vrij gemakkelijk als ik de chirurg mocht geloven. Kwestie van openmaken, hechting doorknippen en de PAC eruit trekken. Ik geloof dat ze nog het meeste werk hebben gehad aan het mooimaken van het litteken. Het is namelijk erg mooi geworden! Ik wist trouwens niet dat ze dit gingen doen, daar kwamen ze zelf mee. Perfect natuurlijk:) Ik heb nauwelijks napijn gehad, een paar dagen paracetamol slikken en ik kon er weer tegenaan.

Gezondheidshalve gaat het ook super. Ik heb de 70% gehaald, dus nu op naar de 80%!! Je snapt dat ik niet snel tevreden ben haha;) Ik werk sinds kort ook in de Wereldwinkel in Bathmen, dus mocht je op dinsdagmiddag eens vrij hebben, kom gerust even langs:)

Nu kunnen Rick en ik (volledig gereviseerd) naar Amerika! (Ohja, was ik dat nog vergeten te vertellen?;))
Dit is onze route:) Begin en eind in NY City.

Daar gaat mijn Port-a-Cath - Donderdag

Ben ik toch bijna dit leuke nieuws vergeten te vertellen: Morgen wordt mijn Port-a-Cath eruit gehaald!! Dan ben ik eindelijk vrij. Extra leuk is dat Rick mij nooit heeft gekend zonder PAC, dus hij vind het ook heel spannend (en erg leuk:))

Ik ga trouwens wel onder narcose, ik kan niet er nl niet zo goed tegen als iemand in mij gaat snijden terwijl ik wakker ben. Vind ik toch best een slecht idee. Daarom, lekker slapen, en wakker worden als het allemaal voorbij is. Dat vind ik de beste manier;)

Laat ik morgenavond weten hoe het gegaan is, oke?

We Outran CF - Texel

Afgelopen zondag was het zo ver!! De grote Outrun CF loop! Ik zeg loop, omdat er eigenlijk gelopen werd, en niet gerend.

In Schevening waar het hoofdgroepje was was het erg druk, ik heb gehoord dat er ongeveer 50 mensen waren!

Wij (Judith, Marjolein, Charlotte [zus van Marjolein) Rick en ik) waren helaas VER (ik zeg zo'n 3 uur rijden) weg van Scheveningen. Op Texel wel te verstaan, waar we zaten vanwege de verjaardag van Marjolein (laat, gezellig, drank, je begrijpt, dat werd niet vroeg opstaan de volgende dag)
Daarom hadden wij besloten de Outrun CF op Texel uit te voeren. Zo konden we toch meedoen!

We hebben de benen uit ons lijf gelopen. In plaats van 1 mijl, wat oorspronkelijk de bedoeling was, hebben we 1.5 mijl gelopen. En voor de extra uitdaging besloten we m over het strand, langs de zee te lopen.
Net zoals in Scheveningen was het ontzettend mooi weer bij ons, dus het kon gewoon niet mis gaan!

Hieronder een aantal foto's, om een mooi indruk te krijgen van die dag:

We hebben er zin in!!!

De 3 (2 getransplanteerde) Cfers

Charlotte vatte het letterlijk op: She OUTRAN CF! 
Meerdere keren, kijk maar hier onder:P

Sja, iemand (in dit geval degene met helemaal niks mis aan dr lijf) 

moest toch af en toe checken waar we zaten:P 

We denken dat zij wel minstens 2 mijl heeft gelopen haha

In het zand geschreven

Voetstapjes in het zand

Ah! Ons omkeerpunt, zgn U-turn ;)

En je hebt écht wel drie mensen nodig om een vlieger in 

elkaar te zetten. Echt hoor!

En minstens 4 om 'm op te laten. 

Gelukkig kon Juud m in dr eentje besturen. 

Zou er toch raar uit zien, met zn vieren

Ohja, er waren ook nog Kite-surfers:)

Die laatste loodjes waren echt heel erg zwaar...

En PROOST op dat we het hebben volbracht!!

We hebben ontzettend genoten!

In Scheveningen is er in totaal een bedrag van bijna 3600 opgehaald! Echt super!! Dankzij onze sponsors (Dank jullie allemaal hartelijk!!) hopen we op de 4000 uit te komen!

Dus mocht je vergeten zijn te sponsoren, dat kan natuurlijk altijd nog hoor;)

Duss:

To be continued...;)